Blogs Ervaringsblog

Mijn eerste zwangerschap, mijn eerste miskraam

Een zwangerschap is niet altijd onbezorgd. Er zijn veel gezinnen waarbij zwanger worden niet gelijk lukt. Het is en blijft een wonder om zwanger te worden en een kindje op de wereld te zetten. Dat blijkt maar weer uit het onderstaande verhaal waarin een lezer ons vertelt dat geluk en verdriet vaak dicht bij elkaar liggen.

In blijde verwachting

Misschien was het allemaal iets te mooi om waar te zijn. Ik werd meteen zwanger. We probeerden het één keer, een aantal dagen voor ons huwelijk. Ik was toen vruchtbaar en dacht ‘ach, één keertje proberen, waarschijnlijk lukt het toch niet.’ Maar het was meteen raak. Daar kwam ik vier weken later achter. In de tussentijd had ik een prachtige huwelijksdag achter de rug (met drank) en een geweldige huwelijksreis (met nog veel meer drank).

Na mijn huwelijksreis werd ik ziek. Niet door de zwangerschap, maar echt ziek. Ondertussen werd ik maar niet ongesteld. Dus deed ik een zwangerschapstest en kreeg tranen in mijn ogen van blijdschap toen ik zag dat deze positief was. Hoe beroerd ik mij ook voelde, ik snelde naar een cadeauwinkel om een ‘I love papa-mok’ te kopen voor mijn man. Het enige wat hij uit kon brengen was: ‘Huh?! Nu al?!’.

De weken erna waren een afwisseling van blijdschap over mijn zwangerschap en me erg ziek voelen: van dagen achter elkaar hoesten, naar een oorontsteking en vervolgens naar een gecompliceerde luchtweginfectie waarvoor een antibioticakuur nodig was. Telkens werd mij verteld dat het niet schadelijk zou zijn voor de baby. ‘Je baby is één van de meest agressieve parasieten’, grapte een huisarts, ‘die blijft lekker zitten ook al ben je zelf ontzettend ziek; waarschijnlijk overleeft die je nog.’ Ik knikte gerustgesteld.
mijn eerste miskraam ervaringen
Toen ik 5 weken zwanger was, vertelde ik het aan mijn ouders. Die waren in de zevende hemel. Mijn oudste zus heeft 2 kinderen van 10 en 8. Dit betekende dat mijn ouders al 8 jaar aan het wachten waren op een nieuw kleinkind. Daarnaast kwam mijn nieuws ook op een goed moment. Een paar maanden geleden hebben we mijn broer gecremeerd. Hun kind dus. Het was een verdriet dat nog steeds voelbaar was in een donker en leeg plekje in ons hart.

Mijn nieuws voelde als een zonnestraal. We hadden in de schaduw geleefd en werden nu zachtjes verwarmd door een straaltje hoop. Een nieuw leven.

Uiteraard kon ik niet lang wachten om ook mijn zussen blij te maken. Dat deed ik een week later. Mijn oudste zus deed een vreugdedansje en mijn jongste zus glimlachte breeduit met kippenvel op haar armen.

Ik ging helemaal op in mijn zwangerschap en had 3 verschillende apps op mijn telefoon staan. Tevens las ik elke week de teksten uit de zwangerschapskalender van zozwanger.nl. Op post-its beschreef ik de belangrijkste ontwikkelingen van mijn baby en wat ik zelf lichamelijk kon verwachten. Deze plakte ik in mijn agenda tot de 16de week van mijn zwangerschap. Heerlijk vond ik dit. Vooral om elke week te zien hoe mijn baby zich ontwikkelde. Wat trouwens erg snel gaat. In een paar weken veranderde het kindje van een bolletje cellen naar een klein garnaaltje met handjes.

De eerste echo

Op het moment dat ik 8,5 week zwanger was kreeg ik mijn eerste echo. ‘Vandaag gaan we eindelijk ons kindje horen en zien!’ zei ik tegen mijn man terwijl ik vol spanning in zijn hand kneep. Mijn man vond het ook super spannend en was al plannen aan het maken voor de babykamer.

Daar gingen we dan. Ik lag op de stoel en mijn man zat naast me. Terwijl de verloskundige over mijn buik wreef keken we vol verwachting naar het scherm. Er was niets te zien behalve een wit/grijze mist. Ze duwde en bewoog nog meer, maar er kwam niets. Ik keek opzij naar haar gezicht om te zien of ik een spoor van bezorgdheid kon opmerken, maar ze zag er kalm uit. ‘Ik kan het even niet vinden’, zei ze, ‘maar dat gebeurt vaker. Als je het niet erg vindt maak ik een inwendige echo’. Prima natuurlijk, ik wilde mijn kindje zien.

Gespannen ging ik weer liggen, in de overtuiging dat we snel een kloppend hartje zouden horen. Maar ze vond het niet snel, ze bleef kijken en zoeken. Ik keek weer opzij naar haar gezicht en zag een zorgelijke frons. Mijn hart stond even stil. ‘Het spijt me’, zei ze tenslotte, ‘ik zie alleen een leeg vruchtzakje. Er zit geen vruchtje in. Hè wat ontzettend vervelend.’ Ik slikte en knipperde met mijn ogen. Ik voelde de warme hand van mijn man op de mijne rusten. ‘Kleed je maar even aan, dan praten we verder’, zei ze.

De grootste teleurstelling ooit

Eenmaal aangekleed liet ze ons de foto van de echo zien. Er was een zwart cirkeltje zichtbaar in een oase van wit/grijs. Ik voelde me leeg, verward en verbijsterd. ‘Het vruchtje is waarschijnlijk al vrij vroeg doodgegaan, maar het vruchtzakje is nog blijven zitten. Daarom heb je nog last van zwangerschapshormonen. Ik vind het heel vervelend voor je.’ Ik staarde naar de foto en probeerde mezelf in bedwang te houden. Het was even stil. Ze keek me aan. ‘Je hoeft je voor mij niet groot te houden hoor’. En toen kwamen de tranen.

De verloskundige stelde voor om het nog een weekje aan te zien. Misschien dat mijn lichaam het vruchtzakje zelf zou afstoten. Daarna zou ze een afspraak voor me maken bij de gynaecoloog. Die zou een echo doen. Als ze 100% zeker wisten dat er geen vruchtje in zat, kreeg ik een vaginaal pilletje. Dit pilletje zou weeën opwekken die hopelijk het vruchtzakje zouden afstoten. Maar mocht ik eerder doorverwezen willen worden, dan kon ik haar altijd bellen. Ik moest er maar over nadenken.

‘Hoe voel je jezelf?’ Een vraag die mijn ouders, zussen en beste vriendinnen me stelden. Tja, hoe voel ik me? Ik denk dat dit één van de grootste teleurstellingen is die ik ooit zal meemaken.

In mijn hoofd had ik een wereldje gemaakt, een wereldje met baby.

In mijn hoofd had ik mijn zwangerschap al 10 keer vooruit gespoeld. Wanneer ik 11 weken was zou ik het aan mijn overige familie vertellen, met kerst zou ik 22 weken zwanger zijn, met mijn vaders verjaardag zou ik bijna op knappen staan. Maar dat ging nu allemaal niet meer door. Mijn hele droomwereld viel met een klap in elkaar. Alsof er een kanonskogel doorheen werd geschoten. Een donderslag, een schok.
wat is de kans op een miskraam

Wat was de oorzaak van mijn eerste miskraam?

Misschien had ik het kunnen weten omdat ik zo ziek was geweest. Was dat de oorzaak? Of waren de vele drankjes op de huwelijksreis de oorzaak? Alles lijkt verdacht. Die 8 weken zwangerschap voelde nu als verloren tijd. Ik wilde zelfs dat mijn lichaam het allemaal eerder had afgestoten zodat ik al opnieuw kon beginnen. Toen ik dat tegen mijn man zei, zei hij: ‘Het is geen race schat, we hebben tijd zat.’

Maar ik baalde. Wat ik wel zeker wist, was dat ik niet nog een week ging wachten. Ik wilde dat stomme vruchtzakje nú uit mijn lijf. Dus belde ik mijn verloskundige. Twee dagen later kon ik terecht. Daarna liep ik naar mijn kantoor en rukte alle post-its over de zwangerschap uit mijn agenda en gooide ze weg. Dat is nu verleden tijd.

Wanneer de teleurstelling je mee sleurt naar een diep dal voel je verdriet en verslagenheid als een dikke mist om je heen hangen. Ik had niet het gevoel dat ik een verlies had geleden. Ik had immers nooit het hartje gehoord of de baby gevoeld.

Wat ik voornamelijk voelde was een grote teleurstelling.

Alsof je staat te popelen van verlangen om eindelijk iets te krijgen waar je al jaren van droomt, om er vervolgens achter te komen dat je het niet meer morgen krijgt, maar pas over een jaar. Frustrerend, tikkeltje boos, wanhopig en verslagen. Je dacht de race te winnen, maar je wordt onverwachts gediskwalificeerd. Je moet weer opnieuw beginnen.

Gelukkig kan ik redelijk goed relativeren. Natuurlijk had ik het liefste gehad dat er geen sprake was van een miskraam, maar het had ook erger kunnen zijn. Ik had een miskraam kunnen hebben na 16 weken, 20 weken of erger nog: mijn baby verliezen na 38 weken zwangerschap. Daarnaast is er ook nog goed nieuws: ik weet dat ik vruchtbaar ben en dat mijn man goed zaad heeft. Om het helemaal te rationaliseren: het vruchtje was gewoon niet goed. Het had dus nooit kunnen overleven en daarom heeft de natuur het zo opgelost en kreeg ik deze miskraam.

Nu is het een kwestie van wachten, opnieuw proberen en dan komt het hopelijk allemaal goed. Het duurt alleen iets langer. En dat ‘iets langer’ is in het begin nog moeilijk te accepteren. Elke dag is te lang. Elke week lijkt een jaar. Hoe ga ik nu in godsnaam die tijd doorkomen? De tijd uitzitten totdat het moment aanbreekt dat we het weer kunnen proberen? Dat lijkt nu eeuwen te duren en daarbij houd ik het gevoel dat ik al veel verder had kunnen zijn.

Heb je behoefte om ook jouw ervaring met onze lezers te delen? Laat het ons weten en neem contact met ons op. Stuur ons een berichtje met een korte omschrijving wat je meegemaakt hebt.

Reageer

Instagram

error: Content is protected !!
Sint Cadeauwinkelkado aanbieding